Door: Esther 18-11-2008 08:25:42

De eerste deelnemersbijeenkomst

Op zaterdag 8 november is het officiële startsein gegeven voor Alpe d’HuZes 2009. De eerste deelnemersbijeenkomst werd gehouden in Amersfoort. Met ons waren er nog een stuk of driehonderd zenuwachtige, grotendeels kersverse Alpe d’HuZessers aanwezig. Driekwart van de deelnemers bleek nog nooit de Alpe d’Huez te hebben gezien, laat staan te hebben opgefietst. Wij gelukkig wel, en we hebben er het volste vertrouwen in dat we die negen keer samen gaan redden!

Eerst was er een inleidend verhaal van één van de Alpe d’HuZes oprichters, Coen van Veenendaal. Het prachtige verhaal van het prille begin van deze actie, tot de grootsheid van de 2008 editie. Verschillende deelnemers met hun verhalen werden uitgelicht, waaronder het verhaal van Alpe d’HuZes kanjer Angelo Slootjes (geen directe familie overigens). Een kanjer van een man die meer dan 300 triatlons op zijn naam. Nauw betrokken bij Alpe d’HuZes met zijn team ‘WAT tegen kanker’ en een bekende uit onze regio. In 2003 is voor de eerste maal een melanoom bij hem ontdekt, en vlak na de 2008-editie van Alpe d’HuZes is hij op 49-jarige leeftijd overleden…
Na het verhaal van Coen, en de film van 2008, was Peter Kapitein aan de beurt. Hij is de ambassadeur van de Stichting. In 2005 wordt bij hem een non-Hodgkin folliculair lymfoom geconstateerd, wat in eerste instantie goed te behandelen was. Helaas is de kanker terug gekeerd, en heeft hij inmiddels alweer vele behandelingen achter de rug. Dit jaar is hij met veel pijn en moeite éénmaal de Alpe d’Huez naar boven gefietst, terwijl hij in 2007 nog 7 keer op één dag naar boven klom.. Heel indrukwekkend met hoeveel kracht hij zijn verhaal vertelde, en hoe hij duidelijk maakte waarom de Stichting Alpe d’HuZes zo belangrijk is.
’s Ochtends was al zeer intensief, vol met ‘ik slik m’n tranen even weg’-momenten, maar dat was na de lunchpauze niet minder. Na wat Alpe d’HuZes merchandising te hebben verzameld in de pauze, was het namelijk de bedoeling dat iedereen zijn of haar motivatie om deel te nemen ging vertellen. Elke motivatie om mee te doen was emotioneel, veel mensen hebben zelf kanker, of gehad. Nog veel meer deelnemers zijn dierbaren verloren aan die rot ziekte… Iedereen heeft iemand waar ie voor fietst, die mee gaat op zijn of haar bagagedrager. Onze bagagedrager wordt helaas ook steeds voller, maar onze grootste motivatie om mee te doen is mijn nichtje, Marianne. Zes weken na elkaar zijn we geboren, altijd bij elkaar in de wieg gelegen en in de klas gezeten. Op haar 21ste ontdekte ze een bobbel op d’r been, het bleek kwaadaardig: een osteosarcoma. Chemokuren, een operatie, experimentele therapie; 2,5 jaar heeft ze keihard gevochten. De omgeving heeft met haar mee gevochten, maar op haar 23e, nu bijna 3 jaar geleden, is ze overleden. Voor haar willen we fietsen, en voor al die anderen die op dit moment nog vechten.

Ter nagedachtenis aan de mensen die te vroeg aan kanker zijn overleden, ter inspiratie van de mensen die aan het strijden zijn.